¿No tienes cuenta?

Regístrate

¿Ya eres usuario?

Entra en tu cuenta

O conéctate con

EN DIRECTOToda la información del doble atentado en Cataluña, minuto a minuto

O blog de Henrique Rabuñal

Plenario sen plenitude

Sobre o Plenario de En Marea do pasado 15 de xullo existen dúas lecturas moi interesadas. Dunha parte de quen prexulga que o espazo de En Marea non é conveniente en ningunha das súas achegas e celebra calquera retroceso. Doutra de quen ve ameazado o seu propio lugar político por quen logrou conquistar a adhesión de 408.370 persoas (xerais, 2015) e situarse no parlamento galego como segunda forza política con 273.523 votos. Con fundamentos antagónicos son dúas lecturas exóxenas, feitas desde fóra do que En Marea é e aspira a ser.

Os espazos políticos teñen unha complexidade superior á dos partidos convencionais porque reciben osíxeno de persoas e colectivos con expectativas, experiencias e ás veces posicións diferentes. Aquí radica a substancia e o valor do espazo. Configúrase como expresión de unidade e confluencia de elementos diversos coa vocación de ser útil á cidadanía galega nun momento de explosión do que temos chamado capitalismo sen alma e cando o réxime de 1978 parece chegar a un momento de reformulación radical. Un espazo que está dotado de abondosa literatura programática e orgánica e que procura integrar no seu seo os estándares máis esixentes en materia de democracia radical, de participación, de autonomía, de feminización ou de ruptura cos alicerces dun sistema corrupto e antisocial. Un espazo que sendo de adscrición individual aspira a ensarillar unha ampla rede de individuos e grupos para ofrecer algo máis ca unha marca electoral: unha saída convincente que nos protexa de tantas ofensas abertamente antidemocráticas.

Habería que vivir nun paraíso ideal para que todas as aspiracións do espazo en construción, en clave interna, e no seu diálogo coa sociedade galega, estivesen consumadas. O Plenario do 15 de xullo é, visto así, como un momento máis da conformación de En Marea. Calquera lectura catastrofista e ningunha das triunfalistas poderá axudarnos a albiscar o futuro.

No Plenario, En Marea desaproveitou dúas palabras que parecen imprescindíbeis. Debate e consenso. Son como dúas caras da mesma moeda, unha divisa que cotiza moito entre as persoas adscritas, mobilizadas e votantes. Ao Plenario chegaron dúas posicións moi diferentes e aínda no caso das votacións máis axustadas parece incontestábel que gañaron as teses oficialistas. Pero no espazo non tocaba, na nosa opinión, o xogo de gañar/perder. E vistas as distancias das posicións cumpriría ter procurado fomentar, antes e durante, unha arbitraxe e desde logo propiciar un auténtico debate con tres obxectivos. Primeiro o de compartir o Plenario un relato acaído do acontecido no espazo desde o último Plenario (17/XII/2016). Segundo o de profundizar na confrontación de ideas das dúas posicións en condicións de equidade. Terceiro, buscar unha solución. Aquí podería vir a cultura do consenso, da cesión, do recoñecemento dos que non opinan coma ti. Sen debate e sen consenso, a dualidade mantívose cunha metodoloxía fría, sen ningunha mediación, con sucesivas votacións que non unían o Plenario e parecían pospor as solucións que haberá que buscar. O colmo da burocracia e da cronometría perpetrouse na imposibilidade de intervir con que se castigou á figura política máis sobranceira do espazo e á figura política galega máis relevante do último medio século.

Así as cousas, perdemos todas e todos. Errou quen entendeu o Plenario como unha ocasión para visibilizar que a dirección de En Marea é quen de gañar as votacións ou de crear unha xustificación para dicirlles no futuro ás persoas críticas: "Isto foi aprobado no Plenario". Un Plenario debilitado tamén por ausencias que un non chega a comprender e que no seu caso poden comprometer a forza futura deste espazo en construción.

En Marea ten moito que mellorar no capítulo de rendición de contas. Tamén aquí falta a oportunidade de coa extensión precisa as persoas que nos representan nas Cortes, no Parlamento ou que gobernan o espazo teñan ocasión non só de explicar o seu meritorio traballo senón sobre todo de escoitar ás persoas inscritas o que teñan que lles dicir en moitos campos e materias. Representantes, cremos, que tiñan a obriga moral de asistir non a un capítulo do Plenario senón á totalidade dunha sesión maratoniana que esixiu a moitos e moitas un esforzo grande.

Coñecemos en diferente grao a moitas das persoas que estaban no Plenario. Cando saía ou entraba podía ver no mesmo espazo a figuras emblemáticas da política galega das últimas décadas, xunto con figuras emerxentes do momento actual, a persoas moi coñecidas da política e a politoloxía galegas xunto con persoas menos coñecidas pero que representan a magnífica rede humana que se espalla polo país comprometida con En Marea. Vendo e conversando cunhas e outras persoas, pensaba que hai a suficiente intelixencia colectiva e dabondo compromiso limpo para endereitar o camiño. E dío un, respectuoso coas decisións adoptadas, pero que pertence con orgullo e con esperanza ao grupo que pretendía Recuperar en Marea.

Cargando

¿Quieres recibir notificaciones con las noticias más importantes?