Últimas noticias Hemeroteca

Jueves, 17 de Octubre de 2019

Otras localidades

PLENO EN EL PARLAMENT PLENO EN EL PARLAMENT Quim Torra comparece en el Parlament para evaluar la situación en Cataluña

As confidencias de Picadillo

Xabier Maceiras recolle na Antoloxía das confidencias de Picadillo os textos que o señor de Anzobre publicara entre 1902 e 1918 na Revista Coruña Moderna, El Noroeste e El Orzán. Logo da carta aberta en verso de Jesús Luengo (1906) e da homenaxe asinada polo xornalista Jaime Solá (1913), é a neta de Picadillo, Chau Fernández-Gago Puga, quen recoñece que a propia familia sempre soñara con recompilar estes textos.

Picadillo (1874-1918) foi xuíz e fiscal municipal en Arteixo e na Coruña, concelleiro e dúas veces alcalde herculino (1915; 1917) e autor de 36 maneras de guisar el bacalao (1901), La cocina práctica (1905), El rancho de la tropa (1909), Pote aldeano (1911), Vigilia reservada (1913) e Mi historia política (1917).

Picadillo era prisioneiro da súa configuración. “Un gran sujeto” dicía de si mesmo. Pesou 225 kl. Esa obesidade limitaba a súa vida. Tiña dificultades para andar, non podía facer cousas tan simples como montar en bicicleta e moito se cabreou cando non puido entrar nun Club logo de poñeren portas xiratorias. Alí onde estaba non pasaba desapercibido e era obxecto de todo tipo de comentarios que aceptaba con humor.

A súa foi unha vida cómoda propia dun rendeiro burgués, chea de luxos. Militante do partido conservador, católico, apostólico e romano, considerábase un home ao revés, facía o que os demais non facían como loitar por non comer. Aínda que lle gustaban todos os trebellos modernos (gramófono, órgano, lanterna máxica, auto, fotografía) era conservador nos usos sociais e non gustaba de moitos cambios. Tíñase por avogado, escritor, xornalista, labrego, pai de familia e mestre dos seus fillos, presidente de moitas entidades. cociñeiro, algo político e moi amante da vida social e do trato con artistas, actores, músicos ou escritores. Entre eles o noso Curros Enríquez a quen tratou de neno. Aínda sendo conservador quería que todo o mundo exercese os seus dereitos civís, políticos e sociais. De si mesmo dinos que é unha persoa pacífica e amante da lectura e de autores como Galdós.

Picadillo escribe en español pero tamén coñece o “dialecto do país” e dos moitos paisanos e xente humilde coa que tamén se relaciona en Armentón e na Coruña. Xente que ás veces ten que emigrar porque vivir era difícil para moitas persoas. En Armentón ten vaca, burra, cabalos, galiñas, can, gatos, cochos e o sonado loro Rodríguez. Tempo para xogar á brisca, para os faladoiros nocturnos cos labregos, para escribir e traballar coas plantas, árbores e flores e para saber das desgrazas e venturas dos seus veciños e caseiros. Como as perdas na plantación de millo e trigo por mor dun temporal impresionante. Para recibir amigos e organizar xantares ou ceas.

Na Coruña é todo un personaxe. Visita o Mercado da Guarda, asiste aos concertos da Filharmónica, á ópera, ao teatro e ao cinema no Pavillón Lino, aos touros, ás festas civís e militares, aos bailes, á hípica, ás regatas, ás actividades do Sporting, á batalla das flores, á festa romana. Déixase ver na redacción dos xornais que le, no salón de peiteado, nas pastelarías, nas tendas innovadoras da Rúa Real. Exerce de cronista social e non hai nada que non lle interese.

Nas confidencias o asunto gastronómico está moi presente ligado ás grandes festas de nadal ou entroido, aos xantares populares nas romarías e a unha moi activa vida social nos mellores hoteis (o luxoso Hotel de Francia no Cantón, o Hotel de la Ferrocarrilana na rúa Nova, o Suízo), distinguidos casamentos, festas de todo tipo, restaurantes (o Café Suízo no cantón, o Ideal Room no edificio do Palace) e entidades sociais do seu tempo (o Sporting Club con sede en dependencias do Café Méndez Núñez entre a Rúa Real e a Mariña, a Hípica). Defende sempre unha cociña da terra fronte á estranxeira e pon en valor as cociñeiras domésticas. Era moi partidario da cociña clásica na que foi educado. Para el o nadal era a época do ollomol, o bacallau, o capón, o pavo e o mazapán. Aprecia todas as carnes, peixes, mariscos e lambonadas pero tamén un caldo de nabizas e unhas sardiñas asadas.

Ademais dunhas míticas viaxes a Cuba a visitar a familia e a Alemaña coa intención de perder peso, encantáballe pasearse pola Coruña (Cantóns, Rúa Real, Cidade vella, Rúa Nova, Riazor) e por Arteixo. Era moi dado ás romarías dos Remedios en Armentón, á Santa Eufemia de Arteixo, á do Santo Antón da Agolada, á dos Milagres de Maceda, ás festas do San Xoán de Carballo onde pasaba varios días, á feira de Paiosaco. Tamén facía excursións por Larín, Pastoriza, Sorrizo, Malpica, por Silleda e Lalín, polo mosteiro de Caveiro, por Lugo, Carral, Compostela, Pontevedra, Ourense e fóra do país viaxou a Zaragoza e Barcelona. Cada viaxe e cada excursión, cada romaría e cada festa ía acompañada dos xantares correspondentes.

Cargando
Cadena SER

¿Quieres recibir notificaciones con las noticias más importantes?