Cris Iglesias: “A interpretación é unha forma de entender o mundo e ás persoas”

A Coruña

A actriz coruñesa Cris Iglesias pasou por La Galería de Hoy por Hoy A Coruña nun momento especialmente significativo da súa carreira. Coincidindo coa Semana do Cinema Galego, na que participa co filme Antes de nós —proxección gratuíta este mércores ás 21:00 no Teatro Colón—, Iglesias amósase reflexiva, agradecida e tamén consciente das luces e sombras dunha profesión que, malia o brillo exterior, segue marcada pola incerteza.

A conversa deixa ver non só a unha actriz premiada —Mestre Mateo 2026 á mellor actriz polo seu papel como Virxinia Pereira—, senón tamén a unha muller profundamente conectada coas súas raíces, coa memoria e coa realidade social que a rodea.

Unha carreira construída paso a paso

Aínda que hoxe o seu nome soa con forza no audiovisual galego, Cris Iglesias insiste en mirar atrás con perspectiva. Este ano cúmprense dez desde que participou en Eroski Paraíso, unha das obras clave da compañía Chévere, e once desde que comezou a dar os seus primeiros pasos.

“Empecei con pequenos papeis na TVG, en series como Serramoura ou Urxencia Cero, pero o salto real veu con Chévere”, lembra. Aquel encontro foi decisivo: non só lle abriu portas, senón que lle deu unha maneira de entender a profesión.

Desde entón, o seu percorrido medrou entre teatro, series e cinema, con títulos recentes como Clanes, Salta ou Unha pantasma na batalla. E, con todo, hai unha idea que repite: canto máis aprende, máis complexa lle parece a interpretación.

“Cada vez síntome máis pequena, no sentido de que canto máis sabes, máis te decatas do complexo que é todo”.

A Agra do Orzán como punto de partida

Se hai algo que atravesa toda a conversa é a reivindicación das orixes. Cris Iglesias medrou na Agra do Orzán, un barrio ao que define sen edulcorantes: “duro, complexo, un barrio de supervivencia nos anos 90”.

Lonxe de ocultalo, intégrano no seu discurso con naturalidade e orgullo. Considera que esa experiencia vital foi fundamental para entender o mundo e tamén para construír a súa mirada como actriz.

“Criarme nun ambiente así deume unha visión moi real da vida, da diversidade, das dificultades da clase traballadora”.

Nese sentido, insiste na importancia dos servizos públicos e das oportunidades. Nunha profesión onde só unha pequena porcentaxe consegue traballar con regularidade, reivindica que moitas das persoas que chegan fano desde contextos humildes.

“Sen o público, sen os servizos, sen apoio, moita xente non podería dedicarse a isto”.

A vocación: entre a música, a danza e o teatro

Antes de chegar á interpretación como carreira, houbo outros camiños. Iglesias estudou percusión no conservatorio, formouse en danza e experimentou diferentes disciplinas artísticas. Pero o teatro apareceu moi cedo, case como unha evidencia.

“No colexio xa facía teatro e era onde máis me atopaba”.

A decisión de estudar Arte Dramática chegou máis tarde, cando viu que era o espazo onde podían confluir todas esas inquietudes. Formouse en Galicia, nunha etapa que lembra con intensidade, marcada pola vocación compartida e tamén polo esforzo.

“É unha carreira moi práctica, de ensaio constante, de erro. Nada sae á primeira”.

Un oficio apaixonante… e inestable

Se algo deixa claro durante a entrevista é que a interpretación non é un camiño fácil. Fala abertamente da inestabilidade, da falta de control sobre moitos factores e da dificultade de vivir exclusivamente da profesión.

“Ás veces o talento é o de menos. Inflúen moitas cousas que non dependen de ti”.

A maioría de actores e actrices, explica, teñen que compaxinar a interpretación con outros traballos. Por iso insiste en que o público tamén ten un papel clave: consumir cultura é, en última instancia, sostela.

“Detrás de cada serie, de cada película, hai xente que precisa condicións dignas”.

Entre o teatro e a cámara

Ao longo da súa carreira, Cris Iglesias moveuse entre diferentes linguaxes. A cámara fascinouna desde o primeiro momento, pola súa precisión técnica e pola súa complexidade. Pero o teatro segue ocupando un lugar especial.

“Son unha romántica do teatro”, admite. “Hai algo na enerxía do directo, no que pasa durante esas dúas horas, que é irrepetible”.

Ese vínculo non é só emocional. O teatro ensinoulle tamén o lado máis físico e colectivo da profesión: cargar escenografías, viaxar, adaptarse. Un traballo que define, sen dúbidas, como “de clase traballadora”.

Interpretar para comprender

Máis alá do técnico, hai unha dimensión máis profunda na súa maneira de entender a actuación. Para Iglesias, interpretar é tamén un exercicio de coñecemento.

“Encántame a xente. Comprender por que nos comportamos como nos comportamos”.

Fala da interpretación como unha mestura de socioloxía, psicoloxía e empatía. Un espazo onde pode explorar outras vidas e, ao mesmo tempo, recoñecer o común.

“Somos moito máis parecidos do que pensamos”.

Memoria, compromiso e cultura

Un dos momentos máis emocionais da entrevista chega ao lembrar o seu bisavó, José Folgueira Neira, perseguido polo franquismo e obrigado a esconderse nos montes. A historia familiar conecta directamente co seu papel en Antes de nós e coa figura de Virxinia Pereira.

Nun contexto global que describe como preocupante, Iglesias insiste na necesidade de non esquecer o pasado.

“Temos que colocarnos do lado correcto da historia”.

Ese compromiso esténdese tamén á defensa da cultura galega. Considera fundamental manter unha industria propia, en lingua galega, que permita contar historias desde aquí.

“Se chegamos ás plataformas é porque hai un traballo previo moi forte”.

A actriz e a cidade

Cando fala da Coruña, faino desde o afecto. O Monte de San Pedro aparece como un lugar especial, ligado á infancia e á memoria familiar. Tamén menciona símbolos máis cotiáns, como as latas de Bonilla, que forman parte da súa identidade.

Son detalles pequenos, pero reveladores: detrás da actriz premiada hai unha persoa que non perde a conexión co seu lugar de orixe.